 |
||||
|
|
 |
|
 |
|
|
|
||||
|
|
||||
|
||||||||||||||
|
||||||||||||||
|
||||||||||||||
De weg naar Dejen voert over prachtig groene, bergachtige landschappen, vol met eucalyptusbomen. 
Het beeld dat ik nu van Ethiopië krijg is heel anders dan het beeld wat je altijd op tv ziet: groen en vruchtbaar.
Onderweg stoppen we, naast de nodige plas-, foto- en rookpauzes, bij het 
Debre Libanos klooster. We picnicken aan de kant van de weg en rijden door naar Dejen. Als we daar aankomen, blijkt het hotel volgeboekt. Er was weliswaar gereserveerd, maar ja, er kwamen andere gasten, dus hebben ze de kamers maar weggegeven. Gelukkig is er nog een hotel, waar wel stevig onderhandeld moet worden om de benodigde 9 kamers te krijgen.
Met een groepje ga ik het dorpje in om wat te eten. Op goed geluk lopen we een piepklein zaakje binnen. Het meisje weet bijna niet wat haar overkomt, 7 hongerige blanken die ineens in haar zaak staan. Snel haalt ze haar vader erbij. De Ethiopische muziek wordt afgezet, en daarvoor in de plaats krijgen we Cher. De "injera wat" die we krijgen is eenvoudig, met vlees en ei, maar erg lekker.
De volgende dag weer vroeg eruit om door te rijden naar Bahar Dar.