Het Langano-meer wordt ook wel het Saint-Tropez van Ethiopië genoemd. Het is een van de zeer weinige meren waar veilig gezwommen kan worden, en het is een geliefde toeristische plek, ook voor Ethiopiërs zelf. Wij kamperen er op een strandje aan het meer. Als we er aankomen staat er een keiharde wind. We proberen ons tentje op te zetten maar dit mislukt falikant. We beginnen een keer helemaal opnieuw maar ook na de 2e poging is het alsof er een olifant op heeft staan tapdansen. Maar het blijft staan, dus we besluiten het zo te laten.

Het is nog steeds mijn verjaardag, dus dat moet wel fatsoenlijk gevierd worden. De whiskeyfles wordt uit de tas gehaald, en er wordt ook een flinke dikke joint gedraaid. Al gauw zijn we in opperbeste stemming, ik heb het erg naar mijn zin. :)

Als we naar het terras lopen om te gaan eten, begint heel de groep me opeens toe te zingen. Ik krijg van Pierre een cadeau: 2 muziekbandjes, van artiesten die ik zelf al vaak had gehoord, en waar ik helemaal gek van was. Helemaal geweldig!!!

Het eten is westers, maar voor de verandering erg goed en lekker. Na het eten gaat de whiskeyfles weer open, en we maken er de geweldigste verjaardag van die ik ooit heb meegemaakt. Ik lig pas laat in de tent, maar kan niet slapen, ondanks de drank, en ik word een beetje claustrofobisch, dus ga ik er maar uit. Ik zie weer de zon opkomen, en mijn gemoed schiet vol. Ik zit te janken van geluk. Mooier kan het leven gewoon niet zijn.

Langzaamaan wordt de rest van de groep ook wakker. We breken de tent af en we gaan verder naar Awash National Park.